Fragmenten

Een fragment is een (poëtisch) kort verhaal van ongeveer 700 woorden. Hieronder de eerste twee alinea’s van het fragment ‘Pudding’ . Interesse gewekt? Ga naar fragmenten.

Pudding
De teamleider opent de vergadering, een zitting tot aan het einde van de dag. De planning wordt doorgenomen. Een herhaling van wat op de mail stond, dus heb ik de kans wakker te worden met een kop koffie. Vanmorgen heb ik tot drie keer toe in mijn slaap de wekker uitgezet. Mijn vrouw maakte me nog net op tijd wakker. Zonder ontbijt ben ik naar het station gerend, naar de trein die gelukkig een paar minuten vertraging had. Net voor de opening kon ik aansluiten bij de koffieautomaat. Nu zit ik hier de soep uit mijn ogen te wrijven en mijn pupillen af te stemmen op het licht.
Ik knijp mijn oogleden samen om het ochtendvlies eruit te tranen. Ik veeg het vocht weg en zie dat de tweede spreker naar voren is gelopen. Een dame van middelbare leeftijd met een strak lederen jurk die iedere plooi van haar vormrijke lichaam accentueert. Twee sets zwoele lippen dwars over haar buik. Ze spreekt over de financiën. En hoewel ze haar best doet haar gezicht in de plooi te houden als ze spreekt over de grote hoeveelheid die we het afgelopen jaar hebben opgesnoept, haar buik kijkt beteuterd. De monden van haar buik dragen de mondhoeken naar beneden en zijn ogen hangen tot over de eerste bovenlip. Lees meer…

Korte verhalen

Op de pagina korte verhalen vind je enkele verhalen variërend van 1.000 tot 10.000 woorden, waaronder:

De cowboy met de kameel (serie) – een western over een Nederlandse boerenjongen, Tim, die naar Amerika gaat om goud te zoeken.

1. – De trein naar het Westen
In mijn hutje aan de rand van New York word ik wakker in een bed van stro. Teen is ondergebracht in het pakhuis waar ik, al anderhalve maand, iedere dag centen bijeen probeer te sparen om de trein naar het Westen te kunnen betalen. Het is geen vervelend werk om schepen te laden of karavanen van goederen te voorzien. Het enige nadeel is dat ik wekelijks moet betalen voor de acht vierkante meter afgebakend door houten schotten, die ik huis dien te noemen. Als Europeaan denken zomaar een eigen huis te bezitten is natuurlijk van de zotte. Al helemaal aangezien ik het me niet kan veroorloven naar Parijse parfum te rieken.
Aan de rand van de stad zijn de straten besmeurd met paardenstront en karkassen. Populair is het varkensgeraamte, hoewel ik onderweg naar de binnenstad liever de kippenlijkjes wegtrap. De straten zijn leeg zo vroeg op de morgen. Slechts de armen trotseren de ochtendmist. Ze moeten vroeg op om de kosten van de tram te besparen.
Een roodharige man raapt de botten van een pas gestorven konijn van de stoep. Waarschijnlijk gestorven door ziekten. Niet de meest wijze beslissing om het op te eten, maar ook een katholiek heeft meer nodig dan het lichaam van Christus. Een paar uur de botten laten trekken in kokend water maakt een lekker middagmaal. Het magere vlees gesneden erbij en wat groenten of aardappels.
We hadden vroeger veel konijnen op de boerderij. Ze dienden voornamelijk als attractie voor de kinderen. Pas als ze oud en dik genoeg waren, werden ze met kerst klaargemaakt. Eén slag met een stuk hout in de nek van het obesitaspatiëntje en het stemde in met de chef.
Bij de gedachte aan de Ierse soep rommelt mijn maag. Ik heb nog niet gegeten. Ik probeer de honger uit te bannen tot de lunch. Meestal krijg ik die op mijn werk voor niks indien ik die morgen goede resultaten heb geboekt. Lees meer…

Het gulden reptiel – een biertje drinken kan je zomaar in een oneindige, fantastische loop brengen waarin jij een streakende dwerg bent die de weg naar huis niet meer kan vinden.

Het gulden reptiel
Het glas schuin en de fles er haaks boven, zodat hij de glasrand net niet raakt. Het bier dat eruit stroomt is donker. In het midden van de stroom kleurt het goud door de lamp boven me. Als het de bodem van mijn glas raakt, ontstaat er een sneeuwwitte draaikolk. Het maakt niet uit hoe schuin ik het glas houd of hoe langzaam ik schenk, het hele glas vult zich met schuim. Als het bijna vol is, probeer ik te stoppen met schenken. Het lukt niet. Alsof ik geen controle meer heb over mijn handen. Mijn lichaam dwingt me te blijven schenken. Het schuim loopt over de rand en druipt via mijn hand op de salontafel. Er ontstaat een grote plas die op zijn beurt in een brede stroom de rand van de tafel zoekt. Pas als het hele flesje leeg is, kan ik mijn armen weer bewegen.
‘Gadverdamme,’ vloek ik als ik naar de keuken loop om een doek te halen. Nora zal me een tafel vol bier niet in dank afnemen. Ik lik mijn hand schoon om te proeven of het tafereel de moeite waard is. Zoet met een vleugje zout. Het laatste zal mijn huid zijn. Met de vaatdoek in aanslag kom ik teruggelopen en zie ik het schuim op de salontafel bewegen. Het stroomt als een rivier van schuim naar de rand van de tafel. Een waterval stort zich op het nieuwe tapijt, ‘Nee!’, waar een klein meer ontstaat. Ik duik op mijn knieën en leg de handdoek op het tapijt. Het meer wordt geabsorbeerd. Hopelijk droogt het nog op tijd voordat mijn vrouw thuiskomt. Laten we hopen dat ook dit bier niet vlekt. De waterval splijt open als de ingang van een tent. Er lijkt een kleine deur achter te zitten. Lees meer…

 

Gedichten

Zo nu en dan schrijf ik een gedicht, nog minder sporadisch ben ik er niet ontevreden over en dan plaats ik het onder gedichtenoverzicht.

Mamma
Het schoolplein over bij de vijver,
gaat hij zitten aan de waterkant.
Zonder besef van zijn omgeving,
slechts het water neemt hij in zich op.
Voeten spattend in zijn verleden
wenst dat hij van vroeger mag spreken.

Al dansend met haar avondliefde
overweegt ze ‘n bezoek te plegen.
In een visioen van haar aan de bar,
waar zij het leven luidkeels toelacht.
Geen ongenoegen, stress en zorgen,
om mij van school te halen morgen.

Info & contact

Meer te weten komen over mij of contact willen opnemen, ga dan naar  de infopagina of contact.